Vrijdag 25 juli

De laatste werkdag! We beginnen het te voelen. In de bus is het erg stil en iedereen zit nog een beetje te suffen. Op elk adres wordt er een groepje van ons uitgezet.
David en Reinder Jan gaan verder bij de alleenstaande man. Ze hebben assistentie van drie Roemeense bouwlieden.
Jan, Matthijs en Wendi worden afgezet bij Veronica. Het is vandaag de bedoeling dat de ramen geschilderd worden en misschien nog een gedeelte van de buitenmuur.
Carina en Rian gaan de stilte en de rust in. Deze wordt alleen verstoord door een langskomende paard en wagen en een nieuwsgierige buurman of buurvrouw. De natuur is schitterend. De eenzaamheid en de armoede van Veronica( er zijn twee Veronica’s), schrijnend. Zij kan al 10 jaar niet meer staan vanwege ernstige rugklachten en zit in een soort zomerhuis de gehele dag op haar stoel. Carina en ik beginnen met het schoonmaken van de kamer waar de muren en de ramen geverfd zijn. We proberen weer een paar kasten op hun plaatst te zetten maar dat is te zwaar voor ons. Er is veel stof in de kamer en we hebben in een ton buiten ongeveer 20 cm koud water staan. Daar zullen we het mee moeten doen. Het lukt ons het huis wat gezelliger te maken en nemen aan het einde van de morgen afscheid van “onze” Granny.
Als afscheidscadeau hebben we vanuit Nederland een lekkere warme fleece deken meegenomen. Carina gaat met haar op de foto. Zij heeft er 4 dagen gewerkt! De oude dame vindt het allemaal geweldig. Het leuke van digitaal fotograferen is natuurlijk dat de mensen zichzelf direct op de foto kunnen zien. Dat geeft altijd veel plezier.
Ondertussen zijn Ab en Ilse inmiddels aan het verven bij een andere Grannie. Ze hebben er drie dagen geschuurd en kunnen nu eindelijk wat resultaat zien van hun werk. Aan het einde van de dag komt Attila bij alle harde werkers en Grannies langs. De Grannies krijgen een officieel certificaat dat zij hebben meegedaan aan een renovatieproject van Dorcas.
Er zijn nog twee andere organisatie bij betrokken die alles hebben mogelijk gemaakt.
Bij de eerste Veronica hangen we het direct aan de muur. Maar: ze is een goede huisvrouw.
Haar belangstelling gaat haast nog meer uit naar de vaatdoekjes die we hebben meegenomen uit Nederland en die we over hebben.
Moe en voldaan keren we terug naar het Diaconaal Centrum. Het zit ons wel dwars dat we niet alles hebben kunnen afmaken, maar er is ons verzekerd dat de bouwlieden dat zullen doen.
Na een snelle douche en een haastige maaltijd worden we weer heel hartelijk ontvangen bij het kantoor van Dorcas waar ook Attila woont met zijn gezin. Zij vrouw Erzi heeft voor heerlijke taart en eigen gebakken koekjes gezorgd. We krijgen een prachtige toespraak van Attila.
Hij vond ons een geweldige groep en verzekert ons dat hij dat niet tegen alle groepen zegt.
Hij las een mooi gedeelte uit Jesaja 12, we kregen allemaal een certificaat en een gidsje van de stad Cluij en Wim en Rian besloten de avond met een gebed. Daarna hebben we nog wat gezongen en op verzoek ook nog een keer het Bananenlied!
We hebben een geweldige avond gehad en na terugkeer in het centrum volgen er nog verschillende gesprekken. We zijn ons er sterk van bewust dat we klaar zijn met ons werk.
Dat brengt veel emoties mee. Gelukkig kunnen we er met elkaar heel goed over praten.
Ver na middernacht sluiten de laatsten hun oogjes. Rian