woensdag 23 juli

Vanmorgen hebben we de verjaardag van Julian gevierd. We hebben voor hem gezongen, de kamer en de gang versierd met slingers en ballonnen en ontbijt op bed gebracht.
De hele dag hebben we het aan moeten horen : ik ben jarig vandaag dus ik mag voorin de bus.
Ik ben jarig vandaag dus ik mag het eerste kiezen enz enz enz. Toen de gastvrouw waar hij aan het werk was hoorde dat hij jarig was heeft ze een heerlijke cake voor hem gebakken met een mooie bloem erop.
Dit is de eerste dag zonder Wim. Hij is namelijk heel vroeg vertrokken naar Nederland in verband met de begrafenis van zijn oma. Gelukkig komt hij vrijdag weer terug.
We hebben deze dag allemaal keihard gewerkt! Om jullie een indruk te geven bij wie we werken en wat we doen het volgende:
We werken bij drie weduwen en een alleenstaande man. Zij wonen in zeer primitieve huizen zonder stromend water, geen douche en een toilet zoals het vroeger bij ons was: de zogenaamde poepdoos. Onze Grannies zijn ongeveer 80 jaar oud. Ze hebben last van allerlei ziektes en kunnen zelf niet veel meer doen. Ze zijn door Dorcas op onze komst voorbereid en zijn geweldig blij wanneer we er zijn. Vaak krijgen we de zegen van God mee.
We moeten plafonds vervangen, muren afschuren, stuken en schilderen, ramen en deuren afschuren en verven, de buitenkant van het huis isoleren en schilderen. We zijn vooral werkzaam in de kamer waar de Grannies van de winter gaan wonen. Er staat een enorme grote kachel in een kleine kamer, maar door de muren kun je naar buiten kijken. Het is er ’s winters dan ook verschrikkelijk koud. We hopen natuurlijk dat ze door al het werk wat wij deze week doen het van de winter wat warmer zullen hebben. Daarnaast vinden ze het geweldig dat wij uit een ver land komen om hen te helpen. De man waar drie van ons werken zei gisteren tegen Rawi onze contactpersoon ter plaatse dat hij heel vaak moest huilen van verdriet, maar dat hij nu moest huilen van blijdschap. Dat is erg ontroerend.
We werken erg hard en liggen dan ook telkens voor op schema. Onze begeleiders op de werkvloer raken daar soms een beetje van in de war. Dan is het schuurpapier weer op, dan zijn er kwasten te weinig en we zijn altijd op zoek naar stoffer en blik. Maar ze zijn ons allemaal zeer ter wille. Ze staan elke morgen met een heleboel materialen op ons te wachten en rijden het laatste stuk naar het kleine dorpje Soimeni met ons mee. Rian en ik voelen ons allebei vereerd want er word apart voor ons gekookt en ons eten is lekkerder als dat van de anderen.
’s Avonds hebben we met wat jongeren uit de kerk gegeten in een restaurant in de stad. Daarna hebben we gezellig gezeten op een van onze kamers.