Maandag 28 juli

Om 4.45 uur het bed uit. De bus staat al op ons te wachten. We groeten Atilla die, vanuit het kinderkamp dat hij begeleidt, naar ons is toegekomen om ons uit te zwaaien.
Met ons ontbijt op schoot en nog een beetje slaperig rijden we in sneltreinvaart met de bus naar Budapest. Met de bus dus om eventuele stakingen te omzeilen. De reis duurt ruim 6 ½ uur en we komen ruim op tijd op het vliegveld van Budapest aan.
Na 2 uur vliegen en 2 uur treinen en veel wachten, komen we om 21.00 uur vermoeid en voldaan aan op station Soestdijk waar enthousiaste ouders en zussen ons opwachten.
Ik voel me gezegend en opgelucht dat iedereen weer veilig en gezond is thuis gekomen met een schat aan ervaringen in het hart.
Thuis staat een enorm boeket prachtige zonnebloemen. Om in de stemming te blijven … Rian

Zondag 27 juli

Vandaag zijn we om 9 uur opgehaald met het busje. We zijn vandaag niet naar dezelfde kerk als vorige week geweest. Maar we zijn naar een Pentacostelgemeente (Pinkstergemeente) geweest.
Ik zelf was er nog nooit geweest maar vond het wel erg mooi om mee te maken, hoe zij zich helemaal overgeven aan God. In het begin hebben we in groepjes van drie gebeden. We hadden diverse tolken die voor ons de preek probeerden te vertalen. Dat was goed bedoeld maar ik luisterde toch liever naar de dominee.
Voor de preek hebben wij nog gezongen met elkaar o.l.v. Wim. Ook na de preek hebben we een paar liederen gezongen. Een aantal konden we samen zingen in verschillende talen. Dat was erg mooi en bijzonder en de mensen uit kerk kwamen na de dienst naar ons toe om ons te bedanken voor het zingen.
Na de dienst zijn we per bus naar een restaurant gereden waar we heerlijk geluncht hebben We zijn verder gereisd naar de het dorpje Mera. Daar hebben we een oude vrouw bezocht die kettingen en rokken maakte en banken beschilderde.
We hebben daar een heus verkleedfeestje gehouden met traditionele dorpskleding voor bruid en bruidegom. Foto’s volgen nog. Nadat we haar museum hebben bezocht met ambachtelijke spullen, zijn we nog even naar de supermarkt gereden om wat inkopen te doen voor morgen.
Nadat wat klaar waren met het winkelen stapten we met goede moed de bus in. Loradana vertelde dat de buschauffeur al wat nerveus van ons was. Nadat de deur na veel pogingen dicht ging, vertrokken we naar het hotel. Onder weg vielen de boodschappen om waarop de buschauffeur abrupt aan de handrem trok. We zijn overgestapt in vier taxi’s. Onze begeleider Lora wilde niet vertalen wat hij zei, maar Lora was woedend op hem.
's Avonds hebben we de reis en de werkzaamheden geëvalueerd. Iedereen heeft in alle opzichten een superreis gehad. Het was vooral de tweede week wel een erg druk programma waardoor er te weinig tijd over bleef voor overdenking en verwerking van alles wat we meemaakten.
Verder moet de volgende keer zeker een uitgebreidere Liedbundel mee!
Er was niets dan lof voor alles en iedereen. Het was een geweldige ervaring en we besloten de avond met een kringgebed! Julian

Zaterdag 26 juli

Na een week hard werken was er tijd voor een dag rust. Aangezien er geen tijd was voor uitslapen bleven we toch een beetje in het werkritme, het busje stond namelijk om haf 8 voor het hotel. Na een bus reis van drie uur bereikten we de plaats van bestemming, het dorpje Pride. Dit dorpje staat bekend om haar zoutmijnen. Er wordt nog steeds zout gewonnen, maar er is ook een deel toegankelijk voor publiek.
De zoutmijnen hebben waren indrukwekkend om te zien, ze waren enorm groot. We gingen per bus de mijn in en daarna met de trap verder wat ons ruim 150 meter onder de grond bracht. Ik zelf had niet verwacht dat het zo groot zou zijn, het was enorm hoog.
Het is ook een kuuroord voor mensen die last hebben van hun luchtwegen(we hebben Ab maar achtergelaten), omdat de lucht daar erg schoon en zuiver is. Je ziet er vooral veel kinderen want er staan allemaal speeltoestellen. Het is eigenlijk een kinderpretpark onder de grond.
Nadat we de mijnen bezocht hadden, gingen we per bus naar Savato. We hebben daar eerst geluncht. We hebben voor de verandering soep en kip gegeten, volgens mij is de kip hier in de aanbieding. Daarna zijn we naar de zoutmeren gegaan. Dit is een kuuroord en het is het grootste zoutmeer van Europa!
Het was een hele aparte ervaring om daarin te zwemmen. Want het was erg warm water ondanks dat het onweerde en regende. Je hoefde er ook niet veel te doen want je kon lekker blijven drijven. Nadat we lekker hadden rond gedobberd gingen we weer terug naar Cluij. We hebben onder het genot van het Roemeense drankje Palenka lekkere pizza’s gegeten in de gang van ons hostel. Met kaarsjes aan hebben we daar gezellig zitten eten en gezongen met elkaar. Het was een heerlijke dag. Julian

Vrijdag 25 juli

De laatste werkdag! We beginnen het te voelen. In de bus is het erg stil en iedereen zit nog een beetje te suffen. Op elk adres wordt er een groepje van ons uitgezet.
David en Reinder Jan gaan verder bij de alleenstaande man. Ze hebben assistentie van drie Roemeense bouwlieden.
Jan, Matthijs en Wendi worden afgezet bij Veronica. Het is vandaag de bedoeling dat de ramen geschilderd worden en misschien nog een gedeelte van de buitenmuur.
Carina en Rian gaan de stilte en de rust in. Deze wordt alleen verstoord door een langskomende paard en wagen en een nieuwsgierige buurman of buurvrouw. De natuur is schitterend. De eenzaamheid en de armoede van Veronica( er zijn twee Veronica’s), schrijnend. Zij kan al 10 jaar niet meer staan vanwege ernstige rugklachten en zit in een soort zomerhuis de gehele dag op haar stoel. Carina en ik beginnen met het schoonmaken van de kamer waar de muren en de ramen geverfd zijn. We proberen weer een paar kasten op hun plaatst te zetten maar dat is te zwaar voor ons. Er is veel stof in de kamer en we hebben in een ton buiten ongeveer 20 cm koud water staan. Daar zullen we het mee moeten doen. Het lukt ons het huis wat gezelliger te maken en nemen aan het einde van de morgen afscheid van “onze” Granny.
Als afscheidscadeau hebben we vanuit Nederland een lekkere warme fleece deken meegenomen. Carina gaat met haar op de foto. Zij heeft er 4 dagen gewerkt! De oude dame vindt het allemaal geweldig. Het leuke van digitaal fotograferen is natuurlijk dat de mensen zichzelf direct op de foto kunnen zien. Dat geeft altijd veel plezier.
Ondertussen zijn Ab en Ilse inmiddels aan het verven bij een andere Grannie. Ze hebben er drie dagen geschuurd en kunnen nu eindelijk wat resultaat zien van hun werk. Aan het einde van de dag komt Attila bij alle harde werkers en Grannies langs. De Grannies krijgen een officieel certificaat dat zij hebben meegedaan aan een renovatieproject van Dorcas.
Er zijn nog twee andere organisatie bij betrokken die alles hebben mogelijk gemaakt.
Bij de eerste Veronica hangen we het direct aan de muur. Maar: ze is een goede huisvrouw.
Haar belangstelling gaat haast nog meer uit naar de vaatdoekjes die we hebben meegenomen uit Nederland en die we over hebben.
Moe en voldaan keren we terug naar het Diaconaal Centrum. Het zit ons wel dwars dat we niet alles hebben kunnen afmaken, maar er is ons verzekerd dat de bouwlieden dat zullen doen.
Na een snelle douche en een haastige maaltijd worden we weer heel hartelijk ontvangen bij het kantoor van Dorcas waar ook Attila woont met zijn gezin. Zij vrouw Erzi heeft voor heerlijke taart en eigen gebakken koekjes gezorgd. We krijgen een prachtige toespraak van Attila.
Hij vond ons een geweldige groep en verzekert ons dat hij dat niet tegen alle groepen zegt.
Hij las een mooi gedeelte uit Jesaja 12, we kregen allemaal een certificaat en een gidsje van de stad Cluij en Wim en Rian besloten de avond met een gebed. Daarna hebben we nog wat gezongen en op verzoek ook nog een keer het Bananenlied!
We hebben een geweldige avond gehad en na terugkeer in het centrum volgen er nog verschillende gesprekken. We zijn ons er sterk van bewust dat we klaar zijn met ons werk.
Dat brengt veel emoties mee. Gelukkig kunnen we er met elkaar heel goed over praten.
Ver na middernacht sluiten de laatsten hun oogjes. Rian

Donderdag 24 juli

Vanmorgen zijn we om tien uur met de bus vertrokken naar Mera. Een klein dorpje in de buurt van Cluj waar Dorcas een speciaal Grannie en kinderproject heeft. Zeventig procent van de bevolking bestaat uit Hongaren en dertig procent uit Roma of Gipsys. Alle mensen zijn arm, maar de Roma’s worden gediscrimineerd en zijn naar de rand van het dorp verdreven. Het Dorcas programma is voor alle kinderen. Om elf uur werden we ontvangen door 22 kinderen die verschillende liedjes voor ons zongen. Wij hebben toen allerlei spelletjes met ze gedaan en aan het einde een stoelendans. Het was een groot succes. Omdat we graag meer van het dorp wilden zien heeft ons contactpersoon Atilla dat aan de kinderen gevraagd. Hand in hand zijn we naar boven gelopen waar de Roma’s wonen. We zagen kapotte daken, geen bestrating, geen riolering, in sommige huizen geen ramen en door de enorme regenval van de laatste dagen konden we amper omhoog lopen. In de winter ligt dit gedeelte van het dorp geïsoleerd omdat de weg niet begaanbaar is. Zestig procent van de mannen is door het uitzichtloze bestaan alcoholist. Gelukkig is Dorcas er actief en word er ook door een andere organisatie geprobeerd de mannen aan het werk te helpen. Alle vrouwen en kinderen die we hebben ontmoet waren erg vriendelijk en lief. Met een appel uit de eigen boomgaard van een Grannie zijn we weer terug gelopen.
Omdat we gister avond besloten hadden dat we zo veel mogelijk van het werk wilden af maken zijn we direct doorgereden naar Soimeni. Atilla had ons in de bus met een lunchpakket willen verwennen, maar de vrouwen uit het dorp die elke dag voor ons koken vonden dat helemaal niks. Dus toen we aan kwamen stond er een, jullie raden het al, pan soep voor ons klaar, versgebakken gevulde broden en watermeloen op ons te wachten. Daarna zijn we weer als een speer aan het werk gegaan.
Veronica, een van de Grannies waar Rian werkt, noemt haar Adriana. Dat is gemakkelijker te onthouden omdat het ook een Roemeense naam is. Regelmatig roept ze vanuit de deuropening: Adriana Adriana koffie! Ze begrijpt er niets van dat Adriana haar man alleen laat om bij haar te klussen. Dat moet wel een hele goeie man zijn. Gelukkig heeft Wendi vandaag ook kennis gemaakt met Veronica. Veronica’s gezicht straalde toen Wendi zich kwam voorstellen. Wendi’s gezicht straalde niet toen zij een rol afplakband onder het bed liet vallen, ze het bed verschoof en het bed op een aantal losse stenen bleek te staan. Gelukkig hebben we het met vier man weer recht kunnen zetten.
Vanavond zijn de meesten van ons gaan voetballen met een aantal jongeren uit de kerk. Je moet hiervoor een speciaal voetbalveldje afhuren in de stad. De teams zijn nu gemengd zodat ook wij een kans maken. Groetjes, Wendi en Rian

woensdag 23 juli

Vanmorgen hebben we de verjaardag van Julian gevierd. We hebben voor hem gezongen, de kamer en de gang versierd met slingers en ballonnen en ontbijt op bed gebracht.
De hele dag hebben we het aan moeten horen : ik ben jarig vandaag dus ik mag voorin de bus.
Ik ben jarig vandaag dus ik mag het eerste kiezen enz enz enz. Toen de gastvrouw waar hij aan het werk was hoorde dat hij jarig was heeft ze een heerlijke cake voor hem gebakken met een mooie bloem erop.
Dit is de eerste dag zonder Wim. Hij is namelijk heel vroeg vertrokken naar Nederland in verband met de begrafenis van zijn oma. Gelukkig komt hij vrijdag weer terug.
We hebben deze dag allemaal keihard gewerkt! Om jullie een indruk te geven bij wie we werken en wat we doen het volgende:
We werken bij drie weduwen en een alleenstaande man. Zij wonen in zeer primitieve huizen zonder stromend water, geen douche en een toilet zoals het vroeger bij ons was: de zogenaamde poepdoos. Onze Grannies zijn ongeveer 80 jaar oud. Ze hebben last van allerlei ziektes en kunnen zelf niet veel meer doen. Ze zijn door Dorcas op onze komst voorbereid en zijn geweldig blij wanneer we er zijn. Vaak krijgen we de zegen van God mee.
We moeten plafonds vervangen, muren afschuren, stuken en schilderen, ramen en deuren afschuren en verven, de buitenkant van het huis isoleren en schilderen. We zijn vooral werkzaam in de kamer waar de Grannies van de winter gaan wonen. Er staat een enorme grote kachel in een kleine kamer, maar door de muren kun je naar buiten kijken. Het is er ’s winters dan ook verschrikkelijk koud. We hopen natuurlijk dat ze door al het werk wat wij deze week doen het van de winter wat warmer zullen hebben. Daarnaast vinden ze het geweldig dat wij uit een ver land komen om hen te helpen. De man waar drie van ons werken zei gisteren tegen Rawi onze contactpersoon ter plaatse dat hij heel vaak moest huilen van verdriet, maar dat hij nu moest huilen van blijdschap. Dat is erg ontroerend.
We werken erg hard en liggen dan ook telkens voor op schema. Onze begeleiders op de werkvloer raken daar soms een beetje van in de war. Dan is het schuurpapier weer op, dan zijn er kwasten te weinig en we zijn altijd op zoek naar stoffer en blik. Maar ze zijn ons allemaal zeer ter wille. Ze staan elke morgen met een heleboel materialen op ons te wachten en rijden het laatste stuk naar het kleine dorpje Soimeni met ons mee. Rian en ik voelen ons allebei vereerd want er word apart voor ons gekookt en ons eten is lekkerder als dat van de anderen.
’s Avonds hebben we met wat jongeren uit de kerk gegeten in een restaurant in de stad. Daarna hebben we gezellig gezeten op een van onze kamers.

Dinsdag 22 juli

Ook vanmorgen werden we weer om kwart voor 8 aan het ontbijt verwacht. We hebben weer een heerlijk ontbijtje naar binnen mogen werken. Om half 9 stond het busje klaar. We vertrokken weer naar onze klussen. Vandaag moesten we erg veel schuren. niet het leukste werk, maar ook dat hoort er bij. We maken er met z'n allen weer wat gezelligs van. Jammer dat het weer vandaag niet erg mee werkte. We hebben veel regen gehad en het zonnetje was ver te zoeken. 's Middags aten we bij de Grannies thuis. Erg gezellig! Ook na het eten gingen we weer verder met schuren per huisje moesten zo'n 12 ramen geschuurd worden en nog 2 kozijnen. Onder het klussen proberen we het een en ander aan Nederlandse woorden aan onze Roemeense klussers te leren en ook andersom proberen wij wat Roemeense woordjes van hen te leren. 's Middags na het klussen gingen we weer terug met het busje. Nog even langs een mini supermarkt wat drinken en chips kopen. Altijd lekker voor de gezellige avonden die we hier hebben! Bij terugkomst hier in het hostel gingen we ons even opfrissen, daarna aan tafel. Wéér een warme maaltijd. We eten 's middags bij de grannies een warme maaltijd, wat hier in Roemenie normaal is, maar hier in het hostel krijgen we 's avonds ook een warme maaltijd. De borden gaan meestal niet leeg, maar lekker is het wel. Na het eten waren we uitgenodigd om nog even met wat jeugd van hier te gaan poolen in het centrum voor degenen die mee wilden. Daarna nog even lekker relaxen bij elkaar op de kamers en wanneer we het zat zijn gaan we naar bed. Al met al een natte, maar absoluut gezellige dag. Groetjes Wendi
Even ter herinnering, morgen is Julian jarig. Wat we hier niet ongemerkt voorbij zullen laten gaan!

Maandag 21 juli

Half 8 de wekker gaat. Gauw omkleden en dan naar beneden, om kwart voor 8 afgesproken voor het ontbijt. De potjes pindakaas en pakken hagelsslag zijn nog niet op de tafel verschenen. We doen het nog met de jam en honing en vleeswaren die er zijn. Na het eten nog even je laatste dingen pakken en dan om half 9 staat ons busje voor. Waar gaan we nu naartoe...?! Een half uurtje rijden, heel wat anders dan we al gezien hebben. Veel weilanden en bergen, mooi gebied. Hoe dichter bij het dorpje hoe meer karretjes met paarden ervoor. De auto's nemen de voorrang. Het was even zoeken en soms keren, maar dan zien we onze contactpersoon van Dorcas in Roemenie, Atilla met z'n auto. We volgen hem op een grindpadje, tot we bij het oude kantoor aankomen. Daar krijgen we nog een keertje te horen wat er bij de verschillende
Granny's moet gebeuren en verdelen we de groep over de 4 huisjes. De meesten met een ander als bij onze vorige klusjes. Er komt nog een auto aan, met 4 mannen die ons gaan helpen vandaag. Dat zijn vrienden van Dorcas die Roemeens spreken.Deze keer is het Engels wel wat minder. Dan gaan we naar onze huisjes en 1 van de mannen gaat mee. Ik ga met David en Rian vandaag naar een Granny waar 2 buitenmuren moeten worden afgebikt, daarna moet er isolatiemateriaal worden geplaatst, stucen en dan schilderen. Deze Granny heeft 2 huisjes: een winter- en een zomer huisje, naja eerder kamertje te noemen. We stellen ons voor en ze wenkt dat we even op het bankje moeten gaan zitten. Ze is nog erg goed, en een lieve vrouw, ze heet Veronica. Ze stond er ook op om voor ons te koken, en was al zo vroeg s'ochtends de soep aan het voorbereiden. Dan even ook in het winterhuisje kijken, waar we moeten klussen. Daarna maar eens kijken hoe alles ervoor staat. We konden de muur er zo af trekken, waar al gaten in zaten, en ook zaten er veel scheuren in de muur. We moeten nog even wachten op het gereedschap, maar Rian, David en ik begonnen maar alvast met een houten stokje te bikken. Aangezien de 5 minuten van een Roemeen vaak een half uur is, kon het nog wel even duren. Dan wordt alles gebracht. Ook een super steiger, waar zelf onze hulp niet van wist hoe het in elkaar moest. Dus na een een uurtje ploeteren hadden we door hoe het in elkaar moest. Met plankjes onder de poten en met nog extra touwen de steiger wat steviger vastgezet. Na een paar uurtjes bikken kregen we wel trek. Maar onze Veronica was nog niet klaar met het eten. De man van haar overleden dochter en zijn vriendin en zoon kwamen langs om haar te helpen. Dit was erg bijzonder omdat zij al erg lang niet langs waren geweest. Maar omdat ze hadden gehoord dat wij kwamen, kwamen ze ook helpen.De kleinzoon was 16 en kon wel goed Engels, dus dat was wel handig. Om 3 uur 's middags ofzo was eindelijk het eten klaar(we hadden vanaf s ochtends niets meer op ( gelukkig had ik een pakje stroopwafels mee genomen haha). Het eten smaakte heel goed, zoals gewoonlijk hier eerst soep en daarna kregen we een kippenpootje en aardappelpuree. En we konden een beetje praten door middel van de zoon. Zo vroegen we naar de kleur die het huis moest worden: oranje!(de kleur van Nederland). We gingen daarna met volle maag weer lekker aan het werk al nemen de Roemenen om het uurtje even een pauze. De buitentoilet bestond uit een houten doos. Rian en ik hebben er allebei van genoten. We hadden het bikken helmaal afgekregen en ook de eerste isoleerplaten zaten vast, al mochten / konden wij daar niet echt bij helpen. Zo weer een dagje werken voorbij. We zeggen de Granny gedag en worden opgehaald door het busje.We praten met elkaar over wat iedereen heeft gedaan en meegemaakt of zitten lekker te slapen. Dan tijd om te douchen want we zitten helemaal onder het stof. Twee keer je haar moeten wassen, want het bleef erin zitten Half 7 eten s'avonds en dan krijgen we te horen dat Atilla nog even langskomt en we vanavond nog met het busje even naar een winkelcentrum gaan. Dus even genieten van de vrije tijd. Shoppen, en nog even naar de supermarkt. Wilden ook nog gaan karten, maar de baan was bezet dus kon niet meer. Dan weer met het busje naar huis, en nu gezellig met een drankje en chipje/nootje nog aan het kletsen. Onderhand bedtijd. Op naar de volgende werkdag! Groetjes Rineke

Zondag 20 juli

Na een goede nacht slapen en een lekker verzorgd ontbijt hier in het liturgisch centrum in Cluj vertrokken we met het busje naar de kerk. We werden ontvangen door Attilla die ons de weg wees in de Hongaars gereformeerde kerk. Het was een mooi gebouw ergens in een woonwijk, met daarnaast een pastorie waar beide dominee's met hun gezinnen wonen. De dienst werd in het Hongaars gehouden en vertaald naar het Engels.De preek over Exodus, een passage over dat Mozes door God naar de Farao gestuurd werd en dat hij hem daarna wilde vermoorden omdat Mozes zijn zoon niet besneden had, was goed te volgen. Het was een stuk uit de bijbel die ik nog niet gehoord had, en het was dus zeker een preek waar ik wat van geleerd heb. Daarnaast werden er verschillende liederen gezongen waarvan wij de wijs ook kennen. Na de dienst was er nog een doop, en konden we, onder het genot van een kopje koffie, nog even napraten over de dienst en de rest van de dag. Na de kerk vertrokken we weer naar het logement om even om te kleden. Na tien minuten zaten we weer in de bus en vertrokken we naar een ander deel van de stad om bij Attilla en zijn familie lekker te BBQ'en. Attilla woont op het het opslagterrein van Dorcas Romania. Naast zijn huis staat een grote loods, waar twee keer per maand een vrachtwagen vol met spullen gelost word. Het is leuk om te zien dat de dozen die je bij de kerk verzameld voor de Dorcas actie hier opgeslagen staan. Na een heerlijk stukje vlees en salade hebben we een presentatie gekeken over het werk wat Dorcas doet. Verder hebben wij onze onze basketbal en voetbal skill's weer opgekrikt met de kinderen van Attilla. Weer terug bij onze slaapplek hebben we ons even opgefrist en konden weer aanschuiven aan tafel (het lijkt wel alsof we hier alleen maar aan het eten zijn zeg).Om half acht werden we naar het voetbalveld gebracht om met de jongeren uit de kerk een lekkere pot te voetballen. Na een glorieuze nederlaag hebben we de teams gewisseld en waren de teams goed aan elkaar gewaagd. Aan het eind van anderhalf uur vliegen over het veld stapte we vermoeid de bus weer in. Om de dag te besluiten hebben we, onder genot van een natje en een droogje, nog even nagepraat over de afgelopen week en een aantal afspraken gemaakt voor de komende week.Ik heb erg veel zin in een nieuwe week klussen. De vier projecten die er voor ons klaar liggen zijn weer een grote uitdaging, maar we gaan er tegenaan. Het is een vol programma, ook met avond activiteiten. Om toch ook nog even terug te blikken op de afgelopen week, het was helemaal top. We hebben veel werk verzet en mensen weer blij gemaakt. Ik wil God's zegen vragen over komende week en ook voor de familie en vrienden die nu misschien ook op vakantie zijn. Heel veel groeten uit Cluj, Matthijs.

Zaterdag 19 juli

Zaterdag 19 juli de wekker gaat kwart voor 8. De mensen worden rustig wakker en frissen zich lekker op. Het is mooi weer en het zonnetje schijnt. Vandaag gaan we met de trein naar Cluj. We ontbijten gezellig met z’n allen en daarna gaan we onze koffers inpakken. We hebben nog aardig wat op te ruimen want het was een aardig rommeltje op onze kamer. Nadat we met alles klaar waren en onze koffers in de auto gedaan hadden biedt Wim een fotolijstje aan Szoka aan (onze gids van deze week) met een paar leuke foto’s erop.
Half 11, we staan met z’n allen op het station, ook de kinderen en ouderen van het kinderhuis zijn er om ons vriendelijk uit te zwaaien en nog een paar laatste foto’s te maken. De treinreis was zeer gezellig. Om ons heen mooie landschappen en stromende beekjes en hier en daar een watervalletje. Zelf vermaakten we ons met een paar spelletjes. Na een reis van 2 uur zijn we eindelijk aangekomen in Cluj. We staan nog geen 10 minuten te wachten of Attila komt ons ophalen met een busje die ons meeneemt naar het diaconaal centrum waar we verblijven.
Nadat we onze kamers hebben gekregen gaan we naar beneden voor de lunch. Daar vertelt Attila wat ons allemaal te wachten staat. Na een soepje en een goed bord eten hebben we even de tijd om uit te rusten. Rond 4 uur zouden we ongeveer opgehaald worden maar bij de Roemenen gaat het allemaal niet zo snel en duurt het nog even voordat het busje er is. Eenmaal aangekomen worden we door 3 mensen naar de stad gebracht. We kwamen langs een fontein met een groot standbeeld van iemand erop. Daarachter staat een grote kerk waar we ingaan.
De kerk was mooi versierd met muurschilderijen. Daarna liepen we een tijdje door de stad waar we weer bij een kerk kwamen een grote Rooms-Katholieke kerk waar ons werd verteld dat het grote kruis op de kerk van puur goud gemaakt was. Binnen stonden veel standbeelden en een paar gebedsplekken. Na eenmaal de stad bezichtigd te hebben werden we mee gebracht naar Marty’s, een restaurant in de stad. Waar we lekker hebben gegeten. Na het eten wilden mensen nog even langs de supermarkt om wat drinken te kopen. Daar aangekomen staan we opeens voor een mega winkel centrum waar we een uurtje de tijd krijgen om rond te kijken. Na alle winkels gezien te hebben gaan we weer terug naar onze verblijfplaats. Daarna zijn we met ze allen nog buiten gaan zitten. Na nog lang gekletst te hebben gingen we naar bed om de volgende dag fris en fruitig in de kerk te zitten. David

Vrijdag 18 juli

Vanmorgen moesten we om 8 uur aaan het ontbijt zitten (wat ff duurde) daar lang niet iedereen op tijd was!Na het ontbijt gingen Ab, Matthijs, David en Jan verder met de klus bij de Granny. Zij waren daar de dag ervoor begonnen en zouiden alles nu afronden. Er moest gestuuct en geverfd worden maar gelukkig hoefden ze niet eerst de boodschappen daarvoor te doen. De klus was aan het einde van de dag klaar en zij waren superblij en helemaal onder de verf.
Wendi, Ilse, Rineke, Reinder Jan, Julian .Rian, Ria en ik hebben het voedselmagazijn van het Julia"s Home, een onderdeel van het centrum waar we zitten, helemaal leeggehaald, schoon-gemaakt en opgeruimd. We hebben daar met 8 mensen de hele dag aan gewerkt! De directeur van het kinderhuis was erg blij en vroeg om 16.00 uur of het al weer "geopend" was. Daarna zijn een paar van ons gaan zwemmen met de kinderen van Julia's Home.We hebben heel veel plezier gehad! Carina

Donderdag 17 juli

Vanochtend vroeg op, zoals (nu al) gewoonlijk 8 uur ontbijt. Het was heerlijk, kregen er nu zelfs pasta bij. Hierna wordt iedereen op weg gestuurd, na wat miscommunicatie was toch iedereen op weg en hard aan het werk. Bij de oude mevrouw de klus afronden, laatste kozijnen verven en nog wat laatste schoonmaakwerk verrichten. Wim bleef achter met een groepje, ze zijn om 10 uur gaan zingen voor de ouderen. Deze houden elke week een bijeenkomst, waar zo'n 80 oude vrouwen komen. Dit was erg leuk en gezellig, ze hebben een uur lang met ze gezongen. Ze kregen zelfs allemaal een zelfgemaakte boekenlegger aan het eind. Zelf hielp ik mee met het beginnen aan een nieuwe klus. Matthijs en David hadden al 2 ramen gezet toen we aankwamen. Hier moesten alle muren geverfd worden. Deze mevrouw heeft een inkomen (pensioen van haar man) waarmee ze net haar huur/gas/water/elektriciteit kan betalen. Ze houdt dus niets over, voor bijvoorbeeld groter onderhoud. Er moest veel gebeuren: kalk van de muren, deze insmeren met hechtings spul, stucken, en verven. Na één muur te hebben ontdaan van het kalk, bleek dat we in tijdnood zouden komen, dus maar even wat harder werken en het plan van aanpak veranderen.
's Middags om 4 uur eten, omdat we aan het eind van de middag naar de Roma zigeuner kinderen zouden gaan. Nog even een watergevecht met de kinderen van het weeshuis, en we kunnen vertrekken. Daar aangekomen moeten we nog even wachten op de kinderen, na een paar minuten zien we ze al verschijnen. Meteen maar beginnen met spelletjes: voetbal, twister, estafette, krijten, kleuren, ect. Het was echt heel leuk! Gelukkig kon de juf goed Engels en zij kon de spelletjes aan de kinderen uitleggen. Hierna zijn we met alle kinderen naar een voetbal veld gegaan, lekker voetballen, volleyballen en spelletjes spelen die de kinderen aan ons uitlegden. Ik was diep onder de indruk hoe aardig, en leuk deze kinderen zijn. Ze gaan leuk met elkaar om en vinden het geweldig om met jou spelletjes te doen! Na deze geweldige afsluiting van de dag, terug naar ons huis. Even lekker chillen en nog een broodje eten.
Zelf wil ik er nog even bij zeggen dat ik voor de medewerkers hier diep respect heb. Ze zijn zo onderdanig en vinden het echt super dat wij hier zijn en dingen doen met hen en de kinderen. Ze leven zelf niet ruim, wijden hun leven aan de mensen die het slechter hebben en doen dit met oprechte enthousiasme! Eén van de medewerkers is huisvrouw heeft een man en 2 kinderen, maar ook nog elke dag 10 weeskinderen en gasten over de vloer. Dit is een echte ervaring, die iets toevoegd aan je visie. Ab

Woensdag 16 juli

Vandaag al om 8 uur aan het ontbijt en daarna zal het echt beginnen allemaal. Er moesten veel spullen aangeschaft worden om ons werk te kunnen doen. De groep werd verdeeld waarvan sommige spullen gingen halen, anderen thuisbleven voor klussen en een groepje van ons al vast naar het eerste huis ging waar we wilden schoonmaken en kozijnen verven. Oradea is een mooie en best grote stad met mooie gebouwen en leuke straten en het verbaasd dan ook wel als je midden in het centrum een binnenplaats oploopt waar allemaal kleine armoedige huizen te zien zijn. We lopen naar binnen en treffen een oude vrouw in bed aan. Het valt op dat het binnen erg stinkt en het is echt even nadenken waar je moet beginnen. De hele dag maken we haar huis (1 kamer) schoon. verschonen het bed, dweilen de vloeren, wassen borden af en poetsen uren lang aan een kooktoestel. Ook worden de kozijnen geschuurd en geverft. Het valt op dat de vrouw eerst nog niet erg blij is met onze hulp maar aan het einde van de dag graag met ons op de foto wil (wat we natuurlijk zelf ook hardstikke leuk vinden)! Het geeft wel echt voldoening als je een vies en stinkend huis aantreft en als je weg gaat de boel een stuk schoner is en frisser ruikt. De mevrouw is er zelf ook blij mee. Met de taal gaat het ook aardig omdat we in onze beste schoolduits kunnen comminuceren met 2 lokale hulpverleners van Dorcas. Een mengelmoes van Roemeens, Nederlands, Engels en Duits geeft al een lekker vakantiegevoel. 's Avonds krijgen we een heerlijke maaltijd. We zijn moe maar vonden het allemaal leuk om een huis schoon te zien worden! Ilse

Dinsdag 15 juli

Allereerst hulde voor Dorcas in Nederland en Roemenie. Zij hebben alle zeilen moeten bijzetten om ons in Oradea te krijgen.Er is wat afgebeld en overgewerkt!Vanmorgen ( na een zeer korte nachtrust) liep de wekker om 7.30 uur af.Ik slaap namelijk in de werkkamer van de pastor, tussen 4 bureaus, een boekenkast en een drietal computers.De gastheer van het Guesthouse, die ons vannacht aleraardigst ontving en daarvoor midden in de nacht uit zijn bed had moeten komen, sleepte om 3.30 uur nog met matrassen en vertelde er even bij dat Istvan Visky, de pastor, gewend was om 's morgens tussen 7.30 uur en 8.00 uur te starten met zijn werk.Toen ik Istvan s' morgens heel wat later ontmoette en mij verontschuldigde voor de matras waardoor hij nauwelijks bij zijn bureau kon komen zei hij heel vriendelijk : "it is your room, lady ."Al eerder was ik getuige van de enorme vriendelijkheid en gastvrijheid van de Roemenen en opnieuw heb ik dat ervaren. Vanmorgen heben we het verder wat rustig aan gedaan. Iedereen was op de hoogte van onze vertraging en leefde erg mee.We maakten kennis met Attilla Daray, de regionale contactpersoon van Dorcas in dit gebied en bespraken onze plannen.De eerste drie dagen zijn we de gast van mevrouw Joka. Zij is vanmiddag met Wim en Jan op stap geweest om de verschillende klussen te inventariseren, terwijl wij in de stromende regen (waar niemand serieus rekening mee heeft gehouden) een wandeling maakten door de prachtige stad Oradea. Wim heeft een gitaar gevonden in het huis en we zingen heel wat af, zowel in het Engels als in het Nederlands. Het duurde dan ook maar een paar uur toen een mevrouw ons vroeg of we op donderdagmorgen in het Guesthouse een zangmorgen wilde organiseren voor 50 ouderen!Natuurlijk hebben we ja gezegd.We zijn zeer flexibel.Dat waren de eerste woorden van Atilla: "Please, be felxibel!" Rian

Maandag 14 juli - onze reisdag naar Roemenië

Maandag 14 juli vertrokken wij met z'n allen om half 9 met detrein naar Eindhoven. Na anderhalf uur in de trein gezeten te hebben, moesten we nog even wachten op de bus naar het vliegveld. Toen we daar aan kwamen begon bij sommigen de vliegangst al langzaam opzetten. Een groep ging kijken, zoals wij Hollanders doen, of er nog wat te halen viel in de btw vrije zone op het vliegveld, anderen zaten een beetje dromerig voor zicht uit te staren naar het bord met de vlucht tijden. Toen we naar het vliegtuig toe liepen werden we uitgezwaaid door een liefhebbend gezin van 1 van de reizigers. In het midden van het vliegtuig (bij de nooduitgang) is extra ruimte voor de benen, maar deze plekken waren gereserveerd. Maar ja, met mijn lengte kon ik nooit op een normale stoel zitten dus kregen ik (Reinder Jan) en Julian de beste plekken van het huis met een overvloed aan ruimte.Na 2 uurtjes slapen kwamen we aan in Hongarije waar wij opgehaald werden door en een taxi busje en gedropt werden bij een treinstation in Budapest. Daar aangekomen kregen wij te horen dat de het personeel aan het staken was (natuurlijk erg handig als je nog door moet naar Roemenië), maar wij Hollanders pakten een voetbal (die we meegenomen hadden voor de kinderen in Roemenië) bliezen deze op en gingen midden in het station voetballen. Na enkele minuten boden verschillende nationaliteiten zich aan om mee te doen aan ons spel (waar wij Hollanders natuurlijk beregoed in zijn (behalve ik)).Na een X aantal gezellige uurtjes kwam er een bus vanuit Debrecen ons ophalen van het station en bracht ons naar ons verblijf in jaja Roemenië. We waren er wel 4 en half uur later dan gepland maar we waren er. (3 Uur s'nachts)We zochten ieder een matras op, in de gigantische kamer die we met zijn allen deelden en gingen slapen. Reinder Jan

Voorstellen Reinder Jan Postma

Ik ben Reinder Jan Postma, ben 20 jaar, ben 2 meter 5 en heb schoenmaat 53. Ik ben een ict'er maar wil dit niet de rest van mijn leven blijven doen. Maar wat wil ik wel, jah goed punt. Maar wat is mijn motivatie, ik heb heel veel liefde en geluk mogen ontvangen in mijn leven.Deze liefde en hulp en niet te vergeten welvaart wil ik graag delen met mensen die dat niet hebben.Ook al kan onze hulp maar een klein lichtpuntje zijn in hun leven, naar mijn mening is dat het waard en help ik met liefde. Vorig jaar heb ik ook vrijwilligers werk mogen doen maar dan in in Bosnië. Dit heeft zo ontzettend veel met mij gedaan, dat ik andere mensen die dit interesant vinden aan wil raden dit vooral ook te doen.

Voorstellen David de Vries

Ik ben David de Vries 18 jaar woon ongeveer 8 jaar in Soest.Ik ga nu naar het 2e jaar van het Cios daarvoor heb ik een tijdje bij defensie gezeten maar dit was niet echt wat voor mij. Sport graag (vandaar Cios) en ga van de winter opleiding als snowboardleraar doen. Ik heb voor dit project gekozen omdat ik een keer wat anders wilde doen voor anderen. Mensen die het moeilijk hebben en deze hulp nodig hebben en ook ik zelf weer kan ervaren hoe goed wij het eigenlijk in Nederland hebben. We gaan met een gezellige groep en hoop mijn steentje bij te kunnen dragen en veel te leren.

Voorstellen Wendi Schutte

Ik ben Wendi Schutte, 17 jaar oud en kom uit Soest.Ik ga naar Roemenië omdat ik het een hele uitdaging vind om daar een werkvakantie te kunnen doen. Ook wil ik daar graag m'n steentje bijdragen. Wij hebben hier in Nederland zo ontzettend veel en daar is bijna niets. Ik hoop daar van de cultuur te leren en nog meer respect voor m'n eigen spullen te krijgen.

Voorstellen Matthijs Braakman

Ik ben Matthijs Braakman, negentien jaar, en tweede jaars student Product Design and Engineering in Utrecht. Ik woon sinds kort met drie leden van de studentenvereniging in een huis wat echt ontzettend gezellig is. Daarnaast heb ik nog veel contact met de mijn vrienden, waarmee ik nu ook op deze werkvakantie ga. Vorig jaar ben ik met een andere groep naar Bulgarije geweest, om daar in een weeshuis opknapwerk te gaan doen. Dit was mij zo goed bevallen, dat ik dit jaar wel weer zo'n project wilde draaien. Als dan je beste vrienden vanuit de kerk zoiets organiseren, dan is de keuze makkelijk gemaakt. Ik hoop ook dit jaar weer veel en goed werk te kunnen verrichten, zodat het leven daar weer een beetje aangenamer is.
Het delen van mijn rijkdommen met mensen die het minder hebben, nieuwe ervaringen opdoen, en gezellig met vrienden op vakantie. Dat zijn mijn redenen waarom ik naar Roemenië ga.

Voorstellen Ilse van der Graaf

Ik ben Ilse van der Graaf. Ik ben dit jaar 18 jaar geworden en woon in Amersfoort. Afgelopen jaar heb ik mijn VWO diploma gehaald en nu hoop ik volgend jaar psychologie te gaan studeren. Ik houd erg van muziek wat ik graag luister of speel! Verder houd Aik erg veel van leuke dingen doen met vriendinnen of met Ab!
Ik kijk er erg naar uit om naar Roemenië te gaan! Toen Ab vertelde dat ze naar Roemenië wilden gaan was mijn eerste reactie dat ik heel graag mee wilde! Ik houd van andere landen, culturen en mensen. Ik vind het fijn om iets van de wereld te zien en daar ook van te leren! Ik hoop in Roemenië te zien en te leren dat de rijkdom die we hier in Nederland kennen echt een voorrecht is en dat we daar dankbaar voor mogen zijn maar zeker ook van mogen/moeten delen.

Voorstellen Ab Boersema

Ik ben Ab Boersema uit Soest. Ik heb dit jaar mijn vwo diploma gehaald en wil hierna in Amsterdam Bedrijfwiskunde en Informatica gaan studeren. Verder houd ik van snowboarden, volleyballen, computeren en chillen met vrienden :D Ook ben ik bezet. Ik leef onder het motto, geniet van elke dag. Van 14 juli tot 28 juli gaan we naar Oradea in Roemenië.
We kwamen op het idee om naar Roemenië te gaan, omdat we graag een keer wilden mee maken hoe mensen leven die het minder hebben (en deze daar natuurlijk te helpen, en laten weten dat er mensen zijn die om ze geven). Ook wilden we graag wat doen met onze handen doen en hier komt ons thema 'Geloven met je handen' goed van pas.

Voorstellen Julian Zwart

Ik ben Julian Zwart 18 lentes jong en ik kom uit Soest.
Na de zomer ga ik beginnen met een nieuwe opleiding namelijk Hotel en Eventmanagement, hiervoor heb ik Recreatie gedaan in Utrecht.
In mijn vrije tijd ben ik veel op het water te vinden. In de zomer ben ik namelijk zeilinstructeur. In de winter zit ik het liefst in de sneeuw. Ik houd heel veel van snowboarden.
Het lijkt mij mooi om iets voor een ander te betekenen en daarom heb ik er voor gekozen om twee weken naar Roemenië te gaan en daar de mensen een hart onder de riem te steken.

Voorstellen Rian Zwart

Ik ben getrouwd met Jan en samen hebben wij hebben vier prachtige zoons. De jongste gaat mee op deze reis.
Sinds enige tijd zit ik in de Taakgroep Jeugd van de gereformeerde kerk (vrijgem) in Soest. Vanuit die taak sprak ik met een groep jeugd. Zij gaven aan dit jaar wel eens iets anders te willen gaan doen. Ze wilden graag werken in een diaconaal project. Daar ik het altijd heerlijk vind wanneer jongeren zelf met ideeën komen was ik daar natuurlijk meteen voor te vinden. We besloten om mee te doen met twee projecten van Dorcas en gaven onszelf het thema mee: Geloven met je handen!
Dat hebben we geweten. Na ons besluit kwam ik een stroomversnelling terecht met een stel prachtige jongeren om me heen. We hebben veel acties gevoerd en met onze handjes gewapperd om zoveel mogelijk middelen mee te kunnen nemen naar Roemenie. Ik vind het fantastisch om met elkaar mee te doen aan zo’n initiatief. Het werkt samenbindend en het dwingt ons om na te denken over onze welvaart en ons christen zijn in deze wereld.
Samen met de jongeren, Wim, Ria en Jan(van Ria) hoop ik op een hele mooie, inspirerende en bovenal gezegende tijd.