Maandag 28 juli

Om 4.45 uur het bed uit. De bus staat al op ons te wachten. We groeten Atilla die, vanuit het kinderkamp dat hij begeleidt, naar ons is toegekomen om ons uit te zwaaien.
Met ons ontbijt op schoot en nog een beetje slaperig rijden we in sneltreinvaart met de bus naar Budapest. Met de bus dus om eventuele stakingen te omzeilen. De reis duurt ruim 6 ½ uur en we komen ruim op tijd op het vliegveld van Budapest aan.
Na 2 uur vliegen en 2 uur treinen en veel wachten, komen we om 21.00 uur vermoeid en voldaan aan op station Soestdijk waar enthousiaste ouders en zussen ons opwachten.
Ik voel me gezegend en opgelucht dat iedereen weer veilig en gezond is thuis gekomen met een schat aan ervaringen in het hart.
Thuis staat een enorm boeket prachtige zonnebloemen. Om in de stemming te blijven … Rian

Zondag 27 juli

Vandaag zijn we om 9 uur opgehaald met het busje. We zijn vandaag niet naar dezelfde kerk als vorige week geweest. Maar we zijn naar een Pentacostelgemeente (Pinkstergemeente) geweest.
Ik zelf was er nog nooit geweest maar vond het wel erg mooi om mee te maken, hoe zij zich helemaal overgeven aan God. In het begin hebben we in groepjes van drie gebeden. We hadden diverse tolken die voor ons de preek probeerden te vertalen. Dat was goed bedoeld maar ik luisterde toch liever naar de dominee.
Voor de preek hebben wij nog gezongen met elkaar o.l.v. Wim. Ook na de preek hebben we een paar liederen gezongen. Een aantal konden we samen zingen in verschillende talen. Dat was erg mooi en bijzonder en de mensen uit kerk kwamen na de dienst naar ons toe om ons te bedanken voor het zingen.
Na de dienst zijn we per bus naar een restaurant gereden waar we heerlijk geluncht hebben We zijn verder gereisd naar de het dorpje Mera. Daar hebben we een oude vrouw bezocht die kettingen en rokken maakte en banken beschilderde.
We hebben daar een heus verkleedfeestje gehouden met traditionele dorpskleding voor bruid en bruidegom. Foto’s volgen nog. Nadat we haar museum hebben bezocht met ambachtelijke spullen, zijn we nog even naar de supermarkt gereden om wat inkopen te doen voor morgen.
Nadat wat klaar waren met het winkelen stapten we met goede moed de bus in. Loradana vertelde dat de buschauffeur al wat nerveus van ons was. Nadat de deur na veel pogingen dicht ging, vertrokken we naar het hotel. Onder weg vielen de boodschappen om waarop de buschauffeur abrupt aan de handrem trok. We zijn overgestapt in vier taxi’s. Onze begeleider Lora wilde niet vertalen wat hij zei, maar Lora was woedend op hem.
's Avonds hebben we de reis en de werkzaamheden geëvalueerd. Iedereen heeft in alle opzichten een superreis gehad. Het was vooral de tweede week wel een erg druk programma waardoor er te weinig tijd over bleef voor overdenking en verwerking van alles wat we meemaakten.
Verder moet de volgende keer zeker een uitgebreidere Liedbundel mee!
Er was niets dan lof voor alles en iedereen. Het was een geweldige ervaring en we besloten de avond met een kringgebed! Julian

Zaterdag 26 juli

Na een week hard werken was er tijd voor een dag rust. Aangezien er geen tijd was voor uitslapen bleven we toch een beetje in het werkritme, het busje stond namelijk om haf 8 voor het hotel. Na een bus reis van drie uur bereikten we de plaats van bestemming, het dorpje Pride. Dit dorpje staat bekend om haar zoutmijnen. Er wordt nog steeds zout gewonnen, maar er is ook een deel toegankelijk voor publiek.
De zoutmijnen hebben waren indrukwekkend om te zien, ze waren enorm groot. We gingen per bus de mijn in en daarna met de trap verder wat ons ruim 150 meter onder de grond bracht. Ik zelf had niet verwacht dat het zo groot zou zijn, het was enorm hoog.
Het is ook een kuuroord voor mensen die last hebben van hun luchtwegen(we hebben Ab maar achtergelaten), omdat de lucht daar erg schoon en zuiver is. Je ziet er vooral veel kinderen want er staan allemaal speeltoestellen. Het is eigenlijk een kinderpretpark onder de grond.
Nadat we de mijnen bezocht hadden, gingen we per bus naar Savato. We hebben daar eerst geluncht. We hebben voor de verandering soep en kip gegeten, volgens mij is de kip hier in de aanbieding. Daarna zijn we naar de zoutmeren gegaan. Dit is een kuuroord en het is het grootste zoutmeer van Europa!
Het was een hele aparte ervaring om daarin te zwemmen. Want het was erg warm water ondanks dat het onweerde en regende. Je hoefde er ook niet veel te doen want je kon lekker blijven drijven. Nadat we lekker hadden rond gedobberd gingen we weer terug naar Cluij. We hebben onder het genot van het Roemeense drankje Palenka lekkere pizza’s gegeten in de gang van ons hostel. Met kaarsjes aan hebben we daar gezellig zitten eten en gezongen met elkaar. Het was een heerlijke dag. Julian

Vrijdag 25 juli

De laatste werkdag! We beginnen het te voelen. In de bus is het erg stil en iedereen zit nog een beetje te suffen. Op elk adres wordt er een groepje van ons uitgezet.
David en Reinder Jan gaan verder bij de alleenstaande man. Ze hebben assistentie van drie Roemeense bouwlieden.
Jan, Matthijs en Wendi worden afgezet bij Veronica. Het is vandaag de bedoeling dat de ramen geschilderd worden en misschien nog een gedeelte van de buitenmuur.
Carina en Rian gaan de stilte en de rust in. Deze wordt alleen verstoord door een langskomende paard en wagen en een nieuwsgierige buurman of buurvrouw. De natuur is schitterend. De eenzaamheid en de armoede van Veronica( er zijn twee Veronica’s), schrijnend. Zij kan al 10 jaar niet meer staan vanwege ernstige rugklachten en zit in een soort zomerhuis de gehele dag op haar stoel. Carina en ik beginnen met het schoonmaken van de kamer waar de muren en de ramen geverfd zijn. We proberen weer een paar kasten op hun plaatst te zetten maar dat is te zwaar voor ons. Er is veel stof in de kamer en we hebben in een ton buiten ongeveer 20 cm koud water staan. Daar zullen we het mee moeten doen. Het lukt ons het huis wat gezelliger te maken en nemen aan het einde van de morgen afscheid van “onze” Granny.
Als afscheidscadeau hebben we vanuit Nederland een lekkere warme fleece deken meegenomen. Carina gaat met haar op de foto. Zij heeft er 4 dagen gewerkt! De oude dame vindt het allemaal geweldig. Het leuke van digitaal fotograferen is natuurlijk dat de mensen zichzelf direct op de foto kunnen zien. Dat geeft altijd veel plezier.
Ondertussen zijn Ab en Ilse inmiddels aan het verven bij een andere Grannie. Ze hebben er drie dagen geschuurd en kunnen nu eindelijk wat resultaat zien van hun werk. Aan het einde van de dag komt Attila bij alle harde werkers en Grannies langs. De Grannies krijgen een officieel certificaat dat zij hebben meegedaan aan een renovatieproject van Dorcas.
Er zijn nog twee andere organisatie bij betrokken die alles hebben mogelijk gemaakt.
Bij de eerste Veronica hangen we het direct aan de muur. Maar: ze is een goede huisvrouw.
Haar belangstelling gaat haast nog meer uit naar de vaatdoekjes die we hebben meegenomen uit Nederland en die we over hebben.
Moe en voldaan keren we terug naar het Diaconaal Centrum. Het zit ons wel dwars dat we niet alles hebben kunnen afmaken, maar er is ons verzekerd dat de bouwlieden dat zullen doen.
Na een snelle douche en een haastige maaltijd worden we weer heel hartelijk ontvangen bij het kantoor van Dorcas waar ook Attila woont met zijn gezin. Zij vrouw Erzi heeft voor heerlijke taart en eigen gebakken koekjes gezorgd. We krijgen een prachtige toespraak van Attila.
Hij vond ons een geweldige groep en verzekert ons dat hij dat niet tegen alle groepen zegt.
Hij las een mooi gedeelte uit Jesaja 12, we kregen allemaal een certificaat en een gidsje van de stad Cluij en Wim en Rian besloten de avond met een gebed. Daarna hebben we nog wat gezongen en op verzoek ook nog een keer het Bananenlied!
We hebben een geweldige avond gehad en na terugkeer in het centrum volgen er nog verschillende gesprekken. We zijn ons er sterk van bewust dat we klaar zijn met ons werk.
Dat brengt veel emoties mee. Gelukkig kunnen we er met elkaar heel goed over praten.
Ver na middernacht sluiten de laatsten hun oogjes. Rian

Donderdag 24 juli

Vanmorgen zijn we om tien uur met de bus vertrokken naar Mera. Een klein dorpje in de buurt van Cluj waar Dorcas een speciaal Grannie en kinderproject heeft. Zeventig procent van de bevolking bestaat uit Hongaren en dertig procent uit Roma of Gipsys. Alle mensen zijn arm, maar de Roma’s worden gediscrimineerd en zijn naar de rand van het dorp verdreven. Het Dorcas programma is voor alle kinderen. Om elf uur werden we ontvangen door 22 kinderen die verschillende liedjes voor ons zongen. Wij hebben toen allerlei spelletjes met ze gedaan en aan het einde een stoelendans. Het was een groot succes. Omdat we graag meer van het dorp wilden zien heeft ons contactpersoon Atilla dat aan de kinderen gevraagd. Hand in hand zijn we naar boven gelopen waar de Roma’s wonen. We zagen kapotte daken, geen bestrating, geen riolering, in sommige huizen geen ramen en door de enorme regenval van de laatste dagen konden we amper omhoog lopen. In de winter ligt dit gedeelte van het dorp geïsoleerd omdat de weg niet begaanbaar is. Zestig procent van de mannen is door het uitzichtloze bestaan alcoholist. Gelukkig is Dorcas er actief en word er ook door een andere organisatie geprobeerd de mannen aan het werk te helpen. Alle vrouwen en kinderen die we hebben ontmoet waren erg vriendelijk en lief. Met een appel uit de eigen boomgaard van een Grannie zijn we weer terug gelopen.
Omdat we gister avond besloten hadden dat we zo veel mogelijk van het werk wilden af maken zijn we direct doorgereden naar Soimeni. Atilla had ons in de bus met een lunchpakket willen verwennen, maar de vrouwen uit het dorp die elke dag voor ons koken vonden dat helemaal niks. Dus toen we aan kwamen stond er een, jullie raden het al, pan soep voor ons klaar, versgebakken gevulde broden en watermeloen op ons te wachten. Daarna zijn we weer als een speer aan het werk gegaan.
Veronica, een van de Grannies waar Rian werkt, noemt haar Adriana. Dat is gemakkelijker te onthouden omdat het ook een Roemeense naam is. Regelmatig roept ze vanuit de deuropening: Adriana Adriana koffie! Ze begrijpt er niets van dat Adriana haar man alleen laat om bij haar te klussen. Dat moet wel een hele goeie man zijn. Gelukkig heeft Wendi vandaag ook kennis gemaakt met Veronica. Veronica’s gezicht straalde toen Wendi zich kwam voorstellen. Wendi’s gezicht straalde niet toen zij een rol afplakband onder het bed liet vallen, ze het bed verschoof en het bed op een aantal losse stenen bleek te staan. Gelukkig hebben we het met vier man weer recht kunnen zetten.
Vanavond zijn de meesten van ons gaan voetballen met een aantal jongeren uit de kerk. Je moet hiervoor een speciaal voetbalveldje afhuren in de stad. De teams zijn nu gemengd zodat ook wij een kans maken. Groetjes, Wendi en Rian

woensdag 23 juli

Vanmorgen hebben we de verjaardag van Julian gevierd. We hebben voor hem gezongen, de kamer en de gang versierd met slingers en ballonnen en ontbijt op bed gebracht.
De hele dag hebben we het aan moeten horen : ik ben jarig vandaag dus ik mag voorin de bus.
Ik ben jarig vandaag dus ik mag het eerste kiezen enz enz enz. Toen de gastvrouw waar hij aan het werk was hoorde dat hij jarig was heeft ze een heerlijke cake voor hem gebakken met een mooie bloem erop.
Dit is de eerste dag zonder Wim. Hij is namelijk heel vroeg vertrokken naar Nederland in verband met de begrafenis van zijn oma. Gelukkig komt hij vrijdag weer terug.
We hebben deze dag allemaal keihard gewerkt! Om jullie een indruk te geven bij wie we werken en wat we doen het volgende:
We werken bij drie weduwen en een alleenstaande man. Zij wonen in zeer primitieve huizen zonder stromend water, geen douche en een toilet zoals het vroeger bij ons was: de zogenaamde poepdoos. Onze Grannies zijn ongeveer 80 jaar oud. Ze hebben last van allerlei ziektes en kunnen zelf niet veel meer doen. Ze zijn door Dorcas op onze komst voorbereid en zijn geweldig blij wanneer we er zijn. Vaak krijgen we de zegen van God mee.
We moeten plafonds vervangen, muren afschuren, stuken en schilderen, ramen en deuren afschuren en verven, de buitenkant van het huis isoleren en schilderen. We zijn vooral werkzaam in de kamer waar de Grannies van de winter gaan wonen. Er staat een enorme grote kachel in een kleine kamer, maar door de muren kun je naar buiten kijken. Het is er ’s winters dan ook verschrikkelijk koud. We hopen natuurlijk dat ze door al het werk wat wij deze week doen het van de winter wat warmer zullen hebben. Daarnaast vinden ze het geweldig dat wij uit een ver land komen om hen te helpen. De man waar drie van ons werken zei gisteren tegen Rawi onze contactpersoon ter plaatse dat hij heel vaak moest huilen van verdriet, maar dat hij nu moest huilen van blijdschap. Dat is erg ontroerend.
We werken erg hard en liggen dan ook telkens voor op schema. Onze begeleiders op de werkvloer raken daar soms een beetje van in de war. Dan is het schuurpapier weer op, dan zijn er kwasten te weinig en we zijn altijd op zoek naar stoffer en blik. Maar ze zijn ons allemaal zeer ter wille. Ze staan elke morgen met een heleboel materialen op ons te wachten en rijden het laatste stuk naar het kleine dorpje Soimeni met ons mee. Rian en ik voelen ons allebei vereerd want er word apart voor ons gekookt en ons eten is lekkerder als dat van de anderen.
’s Avonds hebben we met wat jongeren uit de kerk gegeten in een restaurant in de stad. Daarna hebben we gezellig gezeten op een van onze kamers.

Dinsdag 22 juli

Ook vanmorgen werden we weer om kwart voor 8 aan het ontbijt verwacht. We hebben weer een heerlijk ontbijtje naar binnen mogen werken. Om half 9 stond het busje klaar. We vertrokken weer naar onze klussen. Vandaag moesten we erg veel schuren. niet het leukste werk, maar ook dat hoort er bij. We maken er met z'n allen weer wat gezelligs van. Jammer dat het weer vandaag niet erg mee werkte. We hebben veel regen gehad en het zonnetje was ver te zoeken. 's Middags aten we bij de Grannies thuis. Erg gezellig! Ook na het eten gingen we weer verder met schuren per huisje moesten zo'n 12 ramen geschuurd worden en nog 2 kozijnen. Onder het klussen proberen we het een en ander aan Nederlandse woorden aan onze Roemeense klussers te leren en ook andersom proberen wij wat Roemeense woordjes van hen te leren. 's Middags na het klussen gingen we weer terug met het busje. Nog even langs een mini supermarkt wat drinken en chips kopen. Altijd lekker voor de gezellige avonden die we hier hebben! Bij terugkomst hier in het hostel gingen we ons even opfrissen, daarna aan tafel. Wéér een warme maaltijd. We eten 's middags bij de grannies een warme maaltijd, wat hier in Roemenie normaal is, maar hier in het hostel krijgen we 's avonds ook een warme maaltijd. De borden gaan meestal niet leeg, maar lekker is het wel. Na het eten waren we uitgenodigd om nog even met wat jeugd van hier te gaan poolen in het centrum voor degenen die mee wilden. Daarna nog even lekker relaxen bij elkaar op de kamers en wanneer we het zat zijn gaan we naar bed. Al met al een natte, maar absoluut gezellige dag. Groetjes Wendi
Even ter herinnering, morgen is Julian jarig. Wat we hier niet ongemerkt voorbij zullen laten gaan!